دهم : هر چه در قرآن « ثمرة » « 1 » آيد به ها بايد نوشت ، مگر در يك جا ، در فصّلت : من ثمرات « 2 » من أكمامها « 3 » . يازدهم : هر چه در قرآن « آية » « 4 » آيد به ها بايد نوشت ، مگر در سورهء عنكبوت : و قالوا لو « 5 » لا انزل عليه آيت من ربّه « 6 » . امّا فطرت اللّه « 7 » به تا بايد نوشت ، امّا بقيّت اللّه « 8 » به تا بايد نوشت : و لات حين مناص « 9 » به تا بايد نوشت ، و أفرأيتم اللّات « 10 » به تا بايد نوشت ، و ذات بهجة « 11 » به تا بايد نوشت ، و يا أبت « 12 » به تا بايد نوشت ، و هيهات هيهات « 13 » به تا بايد نوشت ، و قرّت عين به تا بايد نوشت ، الّا قرّة أعين « 14 » در سورهء السجده به ها است ، و مريم ابنت « 15 » به تا بايد نوشت ، و مرضات اللّه « 16 » به تا بايد نوشت . و ألّا : هر چه در قرآن « ألّا » آيد بى نون بايد نوشت ، مگر در ده جا كه به نون بايد نوشت : اوّل : اعراف : على أن لا أقول « 17 » ، و دوم در همين سورهء : أن لا يقولوا « 18 » على اللّه « 19 » ، سوم در سورهء التوبه : أن لا ملجأ من اللّه ، چهارم در سورهء هود : أن لا تعبدوا إلّا اللّه « 20 » ، پنجم در همين سورهء : أن لا إله إلّا هو « 21 » ، ششم در سورهء حجّ : أن لا تشرك بى شيئا « 22 » ، هفتم در يس : أن لا تعبدوا الشّيطان « 23 » ، هشتم در دخان : و أن لا تعلوا

--> ( 1 ) س : ثمرت . ( 2 ) س : ثمرة : با توجه به كوتاه بودن الف در رسم قرآنى اين كلمه كه جمع است ، و شباهت آن به « ثمرة » به صيغهء مفرد ، نيشابورى آن را در اينجا عنوان كرده است و گرنه تاء در الف و تاى جمع خود به خود كشيده است ، چ : + هر كه « ثمرات » خواند على الجمع وقف به « تا » بايد كردن و به تا بايد نوشتن و هر كه « من ثمرة » خواند به واحد ، وقف به « ها » بايد كردن به « ها » بايد نوشتن . ( 3 ) آيهء 47 . ( 4 ) س : آيت . ( 5 ) س : - لو . ( 6 ) آيهء 50 . ( 7 ) روم / 30 . ( 8 ) هود / 86 ، چ : لقدرت اللّه . ( 9 ) ص / 3 . ( 10 ) نجم / 19 . ( 11 ) نمل / 60 . ( 12 ) يوسف / 4 . ( 13 ) مؤمنون / 36 . ( 14 ) سجده / 17 . ( 15 ) تحريم / 12 . ( 16 ) بقره / 207 . ( 17 ) آيهء 105 . ( 18 ) س : اقول . ( 19 ) آيهء 169 . ( 20 ) آيهء 26 . ( 21 ) آيهء 14 . ( 22 ) آيهء 26 . ( 23 ) آيهء 60 .